من یا تو.با من اغاز شود ,با راستی با صداقت باعشق با صمیمیت با صفا بایکرنگی باخوش بینی با امیدواری با .....چه اغازش کنم
تو اغازش کن.با رضایت با پاک دلی با بی ریایی با دلتنگی با فرار از تنهایی با....
تو هم کم اوردی واین شد اولین تفاهم من و تو درمورد دوستی.راستی جنسیت را هم دخیل شوم.مهم است یک نوع باشیم یانه؟ اگر مهم است که بسیار عالی است ان وقت است که علاوه برانچه برای دوستیمان تعریف کردیم شانه های هم دیگر را برای دلتنگهایمان دراختیار داریم می توانیم دستانمان را در دست همدیگر بگذاریم وطمع با هم بودن را بچشیم.
واما اگر جنسیت را دخیل نکنیم باز هم دوراه داریم :راه اول:دوستیمان پابر جاست اما علاوه بر شروطمان کشش جنسی نیز به همراه دارد که همواره من وتورا به سوی هم سوق می دهد.اگر پر شرم باشیم که دستان پرمهرمان را ازهم دریغ کرده ایم.
واما اگر نباشیم که همان راه دوم است ان وقت دست در دست همدیگر می گذاریم وان وقت گرمایی را حس می کنیم که صادقانه وزیبا نیست .گرمای حاصل از تفاوت من وتو وهیچ وقت نمی توان ان را گرمای دوستی نام نهاد.
پس محدودیت داریم.اما شاید محدودیت معنا نشد ومن و تو هیچ وقت باهم بودن را با دست در دست نهادن وهمدیگر را حس کردن معنا نکردیم که ان وقت واقعا نمونه ایم.اینها همه اش اما واگر بود.
حالا بدور از جنسیت می پرسم دوستی را چه معنا کنیم؟
اگر وقت داشتی حالی از من حقیر هم بپرس . اگر وقت داشتی ؛مزاحمتت نمی شوم ,تو دوست نداری من این رفتار را بکنم اما من دوست دارم .
وتو:من دوست دارم ؛تو مهم نیستی ؛به خدا وقت نداشتم ؛اینقدر مشغله ی ذهنی دارم که......؛ا,تولدت مبارک ببخشید کارم زیاد است ؛من که حافظه ندارم.ببخشید وقت ندارم ؛بعدا بیا.
دوستی : وقت ؛فراموشی ؛مزاحمت؛من؛تو؛...................... .................................................. .........
اگر قرار شد دوستیمان فقط وفقط وقتی من کار ندارم وقتی تو درس نداری وقتی من اسوده خاطرم وقتی تو حوصله داری وقتی من مشغله یذهنی ندارم وقتی تو در دسترس هستی معنا شود وقتی همه اش سخن از من وتو باشدبه درد چه می خورد .بهتر نیست به ان پایان دهیم .؟!فکر نمی کنم قطعا این دوستی نیست .
من وتو ..فقط هم را وقتی بخواهیم که هر دو بیکار وپر نشاط هستیم. پس تکلیف کلمه ی ما چه می شود ؟
اهان نیاموخته ایم ...چه وقت ما دوست داریم ؛چه وقت ما وقت داریم؛چه وقت ما به دنیا می اییم چه وقت ما ناراحت هستیم ؛چه وقت ما شاد هستیم.
پرسیدم ؟
دوستی را ارج نهیم ان را با n اد لیست پر نکنیم .دوستی را فقط وفقط به بیکاری نکشانیم که حقیر وپستش ساخته ایم.دوستی یک معنا دارد وان ما است .دوستی را هزار تایی معنا نکنیم که وقت بیکاری با هرکدام که بود پر کنیم دوستی را به جای نکشانیم که اگر دل کسی را ازردیم دل خوش باشیم که999نفر دیگر هستن این مهم نیست؛ قانع باشیم.
دوستیمان را از ابتدا بایک تای مدت دار اغاز نکنیم.دوستی ارزش دارد ؛بها دارد به خود اجازه ی نام نهادن را ندهیم

سنگ روی سنگ می‌گذاری زیر ریزش یک‌ریز آسمان و سر بلند نمی‌کنی تا کسی گمان نبرد که اشک‌هایت را پنهان می‌کنی به بهانه‌ی باران. سنگ بر سنگ می‌چینی تا ستونی شود بلند, تا روزی دستت را بگیرد و با تو بر فراز سنگ‌ها بایستد و زندگی را فریاد بزند. سنگ روی سنگ می‌لغزد و می‌غلتد و فرومی‌افتد و تو بی‌وقفه سنگ روی سنگ می‌گذاری و می‌چینی و وامی‌چینی تا ستونی شود بلند, تا روزی روزگاری برسد به آسمانی که پس از بارش باران بستر رنگین‌کمان می‌شود. تو سرگرم و دل‌گرم سنگ‌ها می‌شوی و قطرات باران رنگ‌هایت را می‌شویند و می‌برند و تو دیگر رنگارنگ نیستی، بی‌رنگ شده‌ای مثل رنگی پریده که نبوده‌ است و نیست. تو به سنگ‌ها خیره می شوی و کسی خاک می‌پاشد انگار در چشم‌هایت و آسمان ترک بر می‌دارد و رنگین‌کمان نیست می‌شود و توفان درمی‌گیرد و تو هیچ نمی‌بینی و سنگ بر سنگ می‌چینی. سنگ بر سنگ تا ستونی شود که دست‌در‌دست او بر فرازش بایستی و زندگی را فریاد کنی. ناگهان... همه چیز از حرکت باز می‌ایستد. باد و باران و آسمان و زمین و زندگی. تو سر بالا می‌کنی. سنگی از دستت بر زمین می‌افتد. سنگ‌ها بر سرت آوار می‌شوند. تو می‌مانی و رنگ بی‌رنگی و سکوت و سکون و سرما. تو می‌مانی و او که سنگ شده‌است در دوردست‌ها